• SMOTHERHOODS

Gümbet Bodrum - een appartement op de Bar street met een 2 jarige.



In juni genoten wij van een kleine week Turkije. Twee van mijn beste vriendinnen (Annabels meter en tante Mina) hebben een relatie met een jongen van daar. Die week zouden we de twee heren eindelijk ontmoeten, face – to – face.


Eén klein minpuntje: onze vakantie was totaal niet kindvriendelijk georganiseerd. Ons appartement zou midden in de Barstreet van Gümbet liggen, onze vluchten waren beide erg laat en we hadden in plaats van een all inclusive formule gekozen voor een low budget vakantie. Dit alles met een peuter van bijna twee!





Oké, eerst even eerlijk bekennen: normaal was het voorzien dat Annabel niet meeging naar Turkije. We hadden die week geboekt omwille van een huwelijk. Omdat de vrijgezellen en het huwelijk allemaal in één week vielen, leek het ons na lang wikken en wegen een betere optie om Annabel thuis te laten, bij haar grootouders. In het begin voelde we ons hier heel schuldig door. Elke keer dat mensen ons vroegen naar die week vakantie, leek het alsof ik me moest verdedigen waarom ik Annabel niet meenam.


Maar ergens hadden zowel mijn man als ik, ook best wel zin om er even tussenuit te glippen onder ons  tweetjes. Even die mama – cape aan de kapstok en ons 100% (of zo bijna) focussen op ons tweetjes en op onszelf. Maar omwille van een ontzettend  grote tegenslag – klik hier – viel onze reis in duigen. Het is te zeggen, we hebben een aanpassing gedaan. Want al snel besloten we Annabel bij te boeken.


Toen we effectief de vouches aankregen met haar naam op, waren ik en mijn man niet te houden. Zo blij dat we waren dat ze meekon. En toen viel mijn frank: onze reis was totaal niet voorzien op de aanwezigheid van een peuter, help!


Schermtijd – loos


Om te beginnen hadden we – met oog op Annabel – geen slechtere  vlieguren kunnen hebben. We zouden opstijgen om vijf uur ’s morgens wat betekende dat de taxi ons kwam ophalen rond drie uur ’s nachts. Gelukkig was Annabel moe genoeg om haar de avond voordien er wat vroeger in te leggen. Echt op het allerlaatste moment, als alles klaarstond, haalden we haar uit bed.


Een beetje wazig van het onverwacht moeten ontwaken, onderging Annabel het aankleden en de – wel heel vroege – ochtendfles. De taxi was een grote bus, dus hier startte voor haar het avontuur al. Wat zat ze trots tussen ons in, met een gordel aan. Totaal geen besef dat we tegen het einde ons in een ander land zouden bevinden.


Aangekomen op de luchthaven wist ik dat de buggy niet een al te groot succes zou zijn, maar Annabel deed het best goed. Pas toen we onze bagage (die – uiteraard – overgewicht had!) hadden afgegeven en door de security waren, liet ik haar uit de buggy. De controle van de douane fietste ze letterlijk voorbij. Ik had haar fietsje meegenomen voor op de luchthaven waardoor ze door de gates kon rijden. Hoe meer energie ze hier zou verbruiken, hoe vermoeider ze zou zijn op het vliegtuig, niet?


Voor op het vliegtuig had ik de iPad mee. Annabel had de laatste tijd youtubekids ontdekt en doet niets liever dan swipen en filmpjes kijken. Als een waakzame moeder had ik haar gedrag geobserveerd en genoteerd welke filmpjes ze leuk vond. Dus toen ik die allemaal had kunnen downloaden, dacht ik dat die vlucht van vier uren een makkie zou zijn. Want op deze vlucht zou ze schermtijd – loos zijn. Hier kreeg ze carte blanche.


Annabel was op moment van onze vakantie, nog geen twee. Dit betekende dat ze geen recht had op een eigen stoeltje. Maar al bij al heeft ze het echt fantastisch gedaan. Dankzij @withkidsontheroad, had ik enkele tips gehanteerd in verband met lange vluchten (ja, in onze ogen was vier uur al lang!). Zo had ik voldoende snacks mee, kleine verassingen (de chips was een succes!) en liet ik haar zolang iPad kijken als ze zelf wou.


Toppunt? Wou mevrouwtje Bumba kijken, die had ik natuurlijk niet gedownload!


Strawberry diaquiries


Na een vlucht van vier uren was ik heel blij aangekomen te zijn in Bodrum. Daar zouden Sophie en Jasmine ons opwachten. Zij hadden vervoer geregeld dat ons naar het appartement zou brengen. Het was best gek om in Turkije te zijn. Ik kon het niet geloven dat ik een vlucht van vier uur erop had zitten, dat alleen maar om mijn beste vriendinnen te zien. Best onwerkelijk.


Bij aankomst mochten we nog kiezen tussen twee appartementen, dus kozen we voor datgene met het grootste terras. Dat het groot was moet je niet onderschatten. De schommelstoel was ook wel een pluspunt. En het uitzicht was adembenemend mooi! Annabel had genoeg speelruimte.



Doordat het appartement nog gepoetst moest worden trokken we naar het strand voor een klassiek Turks ontbijt. Kaas, olijven, zoete sausen, …. Het was heerlijk. Ook Annabel, als kaas – fan, at mee. Al had de zee meer haar aandacht. Daar ging tante Mina met haar, en Annabel zo gelukkig als iets.


De schommelstoel was een groot pluspunt. Annabel vond het de max!

Aan ons appartementencomplex was geen zwembad. In eerste instantie vond ik dit spijtig, zeker nu Annabel mee zou reizen. Maar in Gümbet is het mogelijk om zwembaden van andere hotels te gebruiken als je daar drinken en/of eten koopt.



Op nog geen minuutje stappen hadden we toegang tot een zwembad. Het minuutje stappen nam ik er met plezier bij. Het was totaal geen druk zwembad en de strawberry diaquiries waren zeer lekker.


De mand van Mozes


Rond 16 uur kon Annabel niet langer vechten tegen de vermoeidheid die de reis met zich had meegebracht, dus besloten we dat het tijd was voor ‘nap time’. Maar toen we aankwamen bij het appartement stond het beloofde kinderbed nog niet op zijn plaats. Lichtjes geïrriteerd door eigen slaaptekort en mijn zeurende dochter (die niets te verwijten was!) wachten we op het bed. Maar toen ik zag waarmee ze aankwamen kon ik me niet langer inhouden. Daar stonden de uitbaters met een rieten mand, die me deed denken aan de film ‘De Prins van Egypte’.


‘Hier kan ze toch nooit in. Ten eerste is ze veel te groot en ten tweede kruipt ze er zo uit!’.

Gelukkig spraken de liefjes van Sophie en Jasmine Turks en legde ze uit dat dit niet zou werken. Dus moesten we nog maar even geduld hebben. Zeg dat maar eens aan een peuter?! Daarom besloot ik maar gewoon met Annabel in het grote bed te kruipen. Hopelijk zou ze zo rust kunnen vinden. Gelukkig duurde het niet lang voor we knus bij elkaar lagen te slapen. God wat had ik dat gemist, bed – sharing. Heerlijk.


Toen we moesten opstaan voor de familie – avond stond het nieuwe bed er al. Bleek dat ze nadien met een ander babybed op de proppen kwamen dat ook veel te klein was. Dus dan zijn ze maar naar de Ikea een splinternieuw kinderbed gaan kopen.




Ook al was de start niet optimaal. Toch wil ik even extra benadrukken dat Hotel en appartamentencomplex Hera erg zijn best heeft gedaan, ook tijdens de rest van ons verblijf!






Op stap in Bodrum


Onze dagen bestonden vaak uit een bepaalde, overeenkomende tijdsindeling. ’s Morgens bij het ontwaken gingen we vaak onder ons drietjes ontbijten, aangezien de rest nog sliep. Tegen de tijd dat zij wakker werden lagen wij al aan het zwembad. Het was best gek om te zien hoe snel Annabel dingen leerde. De eerste dag in het zwembad moest ik haar voortdurend ondersteunen. Alhoewel ze zwembandjes droeg viel ze een aantal keren (kort!) onder water. Tegen de derde dag liep ze al alleen rond in het peuterbad en tegen het einde van de reis sprong ze zelf in het grote bad (wel steeds in ons bijzijn natuurlijk!)



Rond 16 uur keerden we steeds terug naar het appartement voor nap - time. De ene keer sliepen we mee en tijdens andere dagen genoten we op ons terras. Het viel ons op hoe een goeie middagdutten Annabel wel niet deed in Turkije. Alsof ze langer sliep dan thuis, maar ik vermoed dat het zwembad daar iets mee te maken had.


Er waren ook dagen dat we meer deden dan alleen hangen aan het zwembad. Zo bezochten we de markt, gingen we door het centrum van Bodrum, deden we een jeepsafari en bezochten we de familie van Dogan (Sophie's verloofde) in Gündoğan .



Het was best fijn om dingen van Turkije op deze manier te ontdekken. Al moesten we per dag wel één keer het zwembad of de zee bezoeken, anders hadden we een verdrietige dochter.




Family nights


Na de middagdut was het tijd voor familynights. We kleedde ons allemaal op en bezochten de gezelligste restaurantjes. Vooral de restaurantjes aan het strand vond ik geweldig. Wat een prachtige uitzichten hebben wij gezien. Dankzij de wifi kon Annabel zoveel op youtubekids als ze wou en hadden wij als ouders - wat ook belangrijk is!- de ontspannen tijd om te eten.


Na de avondmaaltijd stranden we bij onze laatste stop voor de dag: Cool breeze bar. Dit vond ik soms echt een beetje dubbel. Was het wel oké als wij met een kind van bijna twee nog een bar bezochten? In het begin had ik het hier ontzettend moeilijk mee. Waren we nu geen slechte ouders, zo laat nog opstap?


Maar ik heb dit echt moeten (leren) loslaten. Ja Annabel was een peuter, maar had een lange middagdut gedaan. We waren op vakantie en dan mocht je best wel wat afwijken van het normale bed uur. Bovendien was het zo dat als we merkte dat Annabel moe werd we meteen terug keerden naar het appartement. We bleven ook nooit langer dan 23 uur en Annabel had de tijd van haar leven. Ze draaide de barmannen zo rond haar vinger en kreeg het geregeld dat barman Luke, met haar de ene dance battle achter de andere deed. Ze stond in het middelpunt van de aandacht en genoot er met volle teugen van. Van wie zou ze dat hebben?!




Slaapmuziek a la David Guetta


Rond 23 uur keerden we terug naar het appartement. Na een fles melk viel Annabel als een blok in slaap. Omdat onze accommodatie plaatsvond in het midden van de Bar street hoorde je op het terras muziek langs alle kanten. Maar vanaf dat je de schuifdeur dichtdeed viel dit goed mee. Annabel had er alvast geen enkele last van.


Wij hadden het soms iets moeilijker. Het is best aanpassen als je gewoon bent van in stilte in slaap te vallen. Maar we hebben onze slaap er zeker niet voor moeten inhouden. Integendeel. Van de uitgaande jeugd hadden we absoluut geen last. Het enige waar je rekening moest houden is dat je in slaap viel met ontzettend slechte remixen en ondertonen van David Guetta.


Een appartement in de Bar street, to do or not to do?


Normaal gezien had dit nooit gebeurd als Annabel gewoon had kunnen logeren bij mijn schoonouders. Maar ik ben blij dat ze is mee gegaan. Het was zeker geen domper op de reis, integendeel. Onze tijd in Turkije gaf ons extra qualitytime en zorgde ervoor dat we 100% konden genieten van elkaar.


Ik zou nooit een appartement geboekt in het midden van de Bar street als ik van plan was om op reis te gaan met mijn dochter. Maar ik zou het nu meteen overdoen. De periode (eind juni) was ideaal. Het was er heerlijk warm, dus prima om in het zwembad te duiken, er waren al veel bars open en er was veel te doen én tegelijkertijd viel de drukte best wel mee. We hadden nooit last van hangjongeren of dronken pubers.


In het verleden ben ik al een paar keer op vakantie geweest in Turkije. Toch had ik er nooit mijn (reis)hart aan verloren. Maar nu moet ik toegeven dat ik het echt een hele fijne bestemming vond voor naar toe te reizen met een tweejarige. De lokale mensen zijn zo kindvriendelijk. In het begin dacht ik echt dat ik het moeilijk hiermee zou hebben, ik had niet gewillen dat ze een hele tijd mijn kind wouden aanraken. Maar ik heb hier nooit moeite mee gehad.


We bevonden ons midden in het centrum, hoefde nooit ver te stappen voor een supermarktje, een koffie of een zwembad. En ons appartement was ideaal voor ons drietjes. Ons hoef je niet te overtuigen. Wanneer we terugkeren dan boeken wij zeker weer ons appartementje in de bar street.






    © 2018 by SMOTHERHOOD. smotherhoods@gmail.com