• SMOTHERHOODS

Ik ben de moeder van het huilende, nieuwe kind in de klas.


Mijn leven als moeder van een schoolgaand kind is ondertussen vijf dagen aan de gang. Ik heb mezelf de afgelopen dagen nog niet teleurgesteld: elke dag een gevuld brooddoosje met verse sandwiches, een potje gevuld met vers fruit, nieuwe regenlaarzen en een nieuwe, kwaliteitsvolle winterjas die haar warm houdt tot onder de temperatuur van min twintig. De afgelopen dagen zette ik haar netjes op tijd af in de klas en elke dag opnieuw ging ik haar stipt op tijd ophalen.

Alles onder controle, toch?!


De huilbaby van de klas


Al is er één ding, een kleintje maar, waardoor ik het gevoel heb dat ik dit toch nog niet zo onder controle heb. Een klein dingetje, een minuscuul detail. Ieder keer dat ik haar afzet op school huilt Annabel. De tranen stromen over haar kleine wangetjes, haar handjes klampen mij stevig vast. Ze smeekt me letterlijk haar terug mee naar huis te nemen, en elke ochtend, daar in de kring maak ik van mijn hart een steen. Geef ik haar een zoen en zet ik haar op haar stoeltje. Ik stap langzaam weg en kijk haar nog één keer aan, zij doet hetzelfde. De smekende blik breekt me elke dag opnieuw.


Het geluid van haar tranen achtervolgt me tot ik terug de auto in ben, en terwijl ik van het schoolplein wegrijd zie ik haar voor me zitten. De ene dag beeld ik me in dat de juf haar vastneemt en haar geruststelt, de andere dag stel ik me dan weer voor dat de juf haar kordaat aanspreekt op te houden. Wat als ze genegeerd wordt? Wat als alle kinderen haar zielig aankijken en niet met haar willen spelen omdat ze altijd huilt?!


Vandaag is het de laatste dag van haar eerste schoolweek. De afgelopen dagen stuurde vrienden en familie me elke dag een berichtje om te vragen hoe het gegaan is. Elke dag antwoord ik hetzelfde; ze huilde. En elke dag opnieuw krijg ik dezelfde reactie: ze moet nog wennen, het komt wel goed, volhouden.

Maar vandaag dacht ik echt dat het beter zou gaan. Zou ze het ondertussen niet gewoon moeten zijn? Onze ochtendlijke routine? Ik die haar uit bed haal en het pakketje kleren neem dat ik op voorhand heb klaargelegd, haar ontbijt dat klaarstaat en onze route onderweg naar school.


Toen ik haar uit de auto nam wist ik dat het vandaag niet beter zou gaan. Ik herkende de treurige blik meteen. Ik voelde haar handjes me stevig vastnemen, ik hoorde het opkomende gejammer. Ik voelde hoe mijn hart, dat zich net had gerecupereerd van de dag ervoor, weer begon te breken.


Ik liep met een vals gevoel van moed het klaslokaal binnen en probeerde haar zo enthousiast mogelijk te maken voor deze laatste schooldag. Maar hoe positief ik mezelf probeerde voordoen, ik wist dat ik deze veldslag verloren had, nog voor hij begonnen was.

Terwijl ik het gehuil probeerde te laten ophouden kwam haar klasgenootje binnen. Hij was, net zoals Annabel, sinds deze week nieuw. Hij lachte, haalde wat onschuldig kattenkwaad uit, ging flink zitten en had amper aandacht voor zijn papa die afscheid van hem nam. Mijn dochter daar in tegen, die smeekte nog steeds om haar mee te nemen.


Tegen de tijd dat ik plaats nam in de auto, achter het stuur voelde ik me een hopeloze slechte moeder. Hoe kwam het dat mijn dochter deze nieuwe omgeving als iets engs ziet? Heb ik haar te hard verwend? Heb ik haar ‘klein’ gehouden? Misschien wel? Ik begon aan mezelf te twijfelen en kon maar één schuldige in dit alles aanduiden; die schuldige was ik.


Voor elke huilbui bestaat een oplossing


Waar was ik de fout ingegaan? Waar had ik het laten mislopen? Vanaf het moment dat ik moeder werd, was me opgelegd hoe ik met een huilende baby moest omgaan. Het werd me aangeleerd dat er voor elke huilbui een oplossing was. Al vanaf toen werd het onze taak als ouder het geluid van het huilen te onderscheiden van elkaar, te leren kennen. Honger, een vuile luier of affectie. En hielpen één van die drie dingen niet, dan deed je iets niet goed of dan interpreteerde je fout.


Wanneer je het dan eindelijk lijkt te begrijpen, de verschillende variaties van huilen, dan komen er nieuwe bij; frustraties, teleurstelling, pijn, boosheid en zoveel meer. Elke huilbui die je fout interpreteert, bezorgt je als ouders het gevoel van falen.


Want naast het feit dat het geluid van jouw huilende baby vreselijk is, geeft het jou als ouder een gevoel dat je tekort schiet.

Doorheen de weken van het moederschap leerde ik dat als ik geen voor de hand liggende oplossing kon bieden zoals de borst, een schone luier of een knuffel, ik begrip moest tonen. Doorheen de tijd begon ik hopeloos opzoek te gaan naar oplossingen voor mijn dochters gehuil. Maar ik kreeg al snel door dat – hoe gefocust ik ook observeerde – ik niet altijd een oplossing vond en dat frustreerde me. Na een tijdje begon ik vrede te nemen met het feit dat ik niet over elke gemoedstoestand van Annabel controle kon hebben.


Dat ik haar niet altijd de juiste oplossing kon aanreiken en dat ik niet altijd ervoor kon zorgen dat het gehuil instant op zou houden.


Ze huilt soms om de meest vreemde dingen; haar pluche konijn dat vervelend doet, haar pop die niet wilt liggen hoe zij het wilt, onze mopshond die te luid blaft, of dat ze uit haar middagdut ontwaakt, totaal gefrustreerd. Het zijn die dingen die ik het liefst van al voor haar zou willen fixen. Ik zou willen begrijpen wat haar speelgoedkonijn fout doet, ik zou willen begrijpen hoe haar pop zou moeten liggen en ik zou met een volumeknop het geblaf van onze hond stiller willen zetten. Maar ik besef ook dat ik die superpower niet bezit.


De schuldige


En zo loopt mijn leven vandaag de dag nog steeds. Vandaag de dag zou ik met een magische toverstok haar willen verzekeren dat het allemaal goedkomt. Dat school iets leuks en vooral iets veilig is. Dat ze zich geen zorgen hoeft te maken en zich alleen moet overgeven aan al dat nieuwe. Nu ik twee jaar moeder ben zoek ik nog steeds een ‘schuldige’ die ervoor zorgt dat mijn dochter elke ochtend huilt.


Ik wijs mijn echtgenoot hiervoor aan, hij die altijd zo bezorgd is en over beschermend is. Ik kan het ook op mijn oma steken, die Annabel het liefst van al bij haar zou houden omdat in haar ogen Annabel altijd klein en fragiel zal zijn. Maar vooral, in mijn ogen; ben ik de schuldige.


Maar ook al verval ik soms ik mijn oude patroon, in het vinden van de schuldige, weet ik soms ook dat ik er gewoon niets aan kan veranderen. Ik kan het pluche konijn niet laten doen wat ze wilt, ik kan de pop niet laten liggen naar haar wens en over één ding kan ik zeker zijn; ik heb geen gezag over mijn hond. En ik realiseer me ook dat het konijn, de pop en de hond niet de echte oorzaak zijn van haar frustraties.


En het spijt me oprecht dat mensen het gehuil zien en meteen een oordeel vellen. Dat mijn dochter te hard aan me gehecht is, dat ik alles toelaat in hun ogen. Maar realiseer je ook dat ik door zo een oordelen ik mezelf vaak genoeg als schuldige zie. Dat ik het allesbehalve fijn vind dat ik mijn dochter elke dag huilend op school achterlaat. Maar probeer naast die tranen ook te zien hoe fantastisch mijn kind is. Ze is niet alleen de vervelende huilbaby.


En ik ben niet alleen een falende moeder, geloof me. Ik ben een doorzetter. Eentje die dag in dag uit haar best zal doen om ervoor te zorgen dat mijn dochter op een dag lachend de schoolpoort inloopt.


Maar tot dan ben ik diegene die binnenstapt met een huilend kind. En hoe ongemakkelijk of medelevend de blikken ook zijn, hoe vaak mijn hart in duizenden stukken breekt: ik ben de moeder met het huilende kind. En weet je wat het positieve aan heel het gedoe is; dat ik nooit, never, jamais me hiervoor ga excuseren.

151 keer bekeken

    © 2018 by SMOTHERHOOD. smotherhoods@gmail.com