Laatste maand zwanger: countdown met mama Lana

Bijgewerkt op: 28 apr 2020



Is er een mooiere en duidelijkere beschrijving dan bovenstaande foto? Want deze toont de harde realiteit van de laatste maand dat je zwanger bent. De afgelopen acht maanden heb je afgeteld naar de geboorte van jouw kindje, maar geen enkele maand was je er zo hard mee bezig dan nu, die laatste negende maand. Binnen – ongeveer – een maand is eindelijk de dag daar waar je naar uitkeek: de ontmoeting met jullie kindje.


De laatste loodjes wegen het zwaarst. Alsof het verschrikkelijke overgewicht die de baby in je buik met zich meebrengt nog niet genoeg is, loop je er soms bij als een kip zonder kop. Je bent vergeetachtiger, dromerig en sommige vrouwen zijn in deze fase wat meer in zichzelf gekeerd. Al deze gedragingen zijn normaal. Er staat je heel wat te wachten en dit brengt angstige gedachten met zich mee. Hoe zal het zijn? Hoe ga jij als mama zijn? Kan je het wel aan? Heb je voldoende voorbereiding gedaan? Zal alles vlot verlopen? Ik heb zelfs gedacht: wat als ik dit kindje niet graag ga zien? Wat voor een moeder maakt mij dat?!


Je bent moe, fysiek op. Dankzij die fantastische buik waar je maand na maand zo trots op was, slaap je tijdens de laatste weken niet meer echt fantastisch. Het is niet langer meer een pronkstuk maar een stoorzender. Tijdens de laatste maand heb je het echt wel gehad. Het lijkt alsof je nog weinig zelf kan doen, je schoenen aantrekken wordt soms lastiger en zelfs je vanonder scheren is een onbegonnen taak.


‘De laatste maand, wat komt er allemaal bij kijken, wat moet je nog doen en hoe pak je het aan? ‘

Wij stellen jullie lieve volgers, Lana voor. Lana is 30 jaar en heeft een relatie met Mathias (27). Alhoewel Lana al heel snel klaar was voor kinderen en ervan overtuigd was dat Mathias haar droomvent was, die ook later de papa van haar kinderen zou worden, zorgde ze ervoor dat haar leven helemaal kidsproof was. Zo behaalde ze naast een fulltime job een diploma als verpleegster, genoten ze met volle teugen van het leven als koppel en verhuisde ze van hun appartement naar het ideale huis.


De volgende weken neemt Lana ons mee in de laatste maand van haar zwangerschap. De ups-and-downs, de realiteit en vooral de waarheid. Volgen jullie Lana’s avontuur mee?


1. Meet mommy Lana



Hallo, ik ben Lana. Een jonge spring – in – ‘t – veld, in de fleur van mijn leven en binnen exact een maand – hopelijk – mama van ons eerste kindje.


Op mijn achttiende vertrok ik thuis, ik wou de grote wereld ontdekken. Ik begon als zorgkundige in een bejaardentehuis en vond voor mijzelf een knus appartementje in het centrum van Mechelen. Toen ik negentien was ontmoete ik Mathias voor het eerst. In het begin hadden we totaal geen oog voor elkaar, hij was drie jaar jonger dan mij en ik was vooral bezig met genieten van mijn zelfstandige leventje. Tot plots de vonk oversloeg en hij niet veel later bij mij introk.


Ik wist al vrij snel dat ik snel kinderen wou, maar ik wist ook dat je hier als koppel met twee moest achterstaan. “Eerst het kot en dan een varken”, zei hij altijd. Dus dat was waarvoor we zorgde, al had ik wel aangegeven dat ik voor mijn 30ste mama wou worden. De eerste jaren genoten we van het leven. Na vijf jaren in de zorg te staan besloot ik om naast het werken, een opleiding tot verpleegkundige te volgen. Het waren drie helse jaren met veel up’s and down’s, maar ik heb het gehaald. Sinds anderhalf jaar werk ik dan als verpleegkundige in het ziekenhuis op de geriatrie. Zes maanden later kochten we ons eigen huis.


‘We hadden ons ‘kot’ gevonden, dus dan was het eindelijk zover voor ons varkentje’.

Mijn zogezegde moederklok marcheerde al heel vroeg. Maar aangezien Mathias hier nog niet klaar voor was, probeerde ik het verlangen naar een kindje steeds weg te duwen. Die tikkende moederklok kwam en verdween dan weer voor een tijdje naar de achtergrond. Toen we op reis vertrokken naar Egypte, mei 2019, was ik bezig aan de laatste strip van mijn pil. Het was dan dat ik het onderwerp weer ter spraken bracht. Waar stonden we nu in ons leven, en dan vooral waar stond hij? Was hij ondertussen klaar om papa te worden of zou ik na de vakantie weer de pil aankopen voor een jaar? Het was toen dat Mathias aangaf dat hij ook klaar was voor de volgende stap in ons leven. Alsof het moment daar – eindelijk – voor ons beiden was, dat we klaar waren voor het grootste avontuur voor ons als koppel. We besloten aan kinderen te beginnen.

Vanaf de dag dat we besloten om de pil achterwegen te laten voelde ik mij als een hele nieuwe persoon. Het was alsof er een nieuwe wereld voor me openging, ik had meer energie en zin in alles. Ik herkende mezelf niet meer, zo gelukkig dat ik was.

In het begin was ik heel hard bezig met zwanger worden. Elk minuscule vreemde gevoel in mijn lichaam, was voor mij het signaal dat ik zwanger was. Al beweerde ik tegen omstaanders dat ik er absoluut niet mee bezig was. Na het stoppen van mijn pil kwam mijn menstruatie één keer door. Daarna niet meer. Ik had het gevoel dat het zover was, dat ik zwanger was. Helaas gaf de predictor maar één streepje aan en de bloedtest toonde later ook aan dat ik niet zwanger was.


Toch bleven mijn maandstonden weg. Ik downloadde op aanraden van vrienden een app om mijn cyclus te volgen en zo weet te hebben van mijn vruchtbaarste periode. Maar mijn maandstonden bleven, ondanks een negatieve zwangerschaps- en bloedtest weg. Dus die app was al moeilijk te volgen. Door die tegenstrijdigheden verloor ik mijn moed en interesse. Ook de klassieke tips van omhoog liggen met je benen na de vrijpartij deed ik niet meer, het haalde toch niets uit? Mijn maandstonden bleven weg, maar ik had zwart op wit het bewijs dat ik niet zwanger was. Dit zorgde ervoor dat ik tegen mezelf “foert” zei. Het maakte toch niet uit…

Mijn maandstonden bleven nog een maand weg en rondom mij leek het alsof iedereen haar zwangerschap aankondigde. Dit maakte mij boos, want het leek bij iedereen zo makkelijk te gaan, behalve bij mij. Ik die dit al zolang wou en die zo graag mama wou worden.


Alhoewel ik een negatieve test had gehad kreeg ik wel een klein buikje. Maar aangezien ik nogal slecht naar toilet kan gaan, dacht ik dat dit hier aan lag. Na het innemen van enkele Movicols en een enkele toiletbezoeken bleef dat kleine buikje. Toen ik een foto nam van mijn buikje en deze doorstuurde naar mijn beste vriendin Ellen zei zij dat ik zwanger was. Ook Mathias begon te twijfelen en zei me dat ik een nieuwe zwangerschapstest moest doen. Maar aangezien ik vorige keer ook geen succes had gekend vertrouwde ik de tests niet. Kon ik niet beter meteen een afspraak maken bij de gynaecoloog?

Het werd augustus en mijn maandstonden bleven weg. Mijn omgeving zei dat dit niet klopte. Het bleef ook door mijn hoofd spoken: wat als? Voor één van mijn late werkdienst in het ziekenhuis kocht ik dan toch een zwangerschapstest. Ik kon niet wachten tot thuis dus deed ik de test.


‘Daar op de toiletten in het ziekenhuis deed ik de zwangerschapstest en verschenen de twee roze streepjes, ik was effectief zwanger!

Daar stond ik dan, bibberend over mijn ganse lichaam, met tranen in mijn ogen. Ik wist met mezelf geen blijf. Ik was écht zwanger?! Ik riep meteen een collega erbij want ik moest dit nieuws met iemand delen. Daarna haalde ik nog een tweede zwangerschapstest, zodat ik 100 procent zeker was. Ook deze test gaf een positief resultaat, ik was zwanger. Ik stuurde een berichtje naar Mathias dat hij mij direct moest bellen als hij kon. Hij zou die avond gaan fitnessen, dus toen hij me belde zei ik dat hij zeker moest gaan. Hij antwoordde een beetje niet begrijpend dat dat de planning was en ik reageerde uiterst enthousiast dat hij écht moest gaan. Hij vroeg zich af waarom ik zo vreemd deed maar toen ik aankondigde dat hij papa werd, geloofde hij me niet. Hij dacht dat ik één of ander grapje met hem uithaalde. Toen ik hem verzekerde dat ik effectief zwanger was en even hard in shock was als hij, was hij – na de verwerking – super blij. Achteraf gezien had ik misschien beter nog even gewacht met het nieuws mee te delen, zodat ik hem kon verrassen. Maar ik besef dat ik dit nooit had gekund. Ik was zo gelukkig en ik wou dit moment met niemand anders delen dan met hem.

Via een dokter in opleiding vroeg ik een bloedonderzoek waarbij het labo kon controleren of ik effectief zwanger was. Ook deze reactie was positief. Bij het eerste bezoek bij de gynaecoloog gaf ik meteen aan dat ik al maanden geen maandstonden meer had en dat ik vorige keer een negatieve uitslag had. Maar deze keer bevestigde hij de verschillende tests die ik had gehad, ik was effectief vier weken zwanger.

Voor ik wist dat ik effectief zwanger was voelde ik me licht grieperig, ik dacht dat dit lag aan mijn maandstonden die moesten doorkomen. Ik kon nog altijd alles eten, al had ik wel vaker last van maagzuur. Toen ik dan zwanger bleek te zijn, veranderde er niet zo heel veel in mijn leven, ik bleef even hard doorwerken als daarvoor. Ik wist wel dat ik geen zware dingen mocht tillen of agressieve patiënten mocht doen, maar het waren vooral mijn collega’s die me in het oog hielden. Wanneer zij zagen dat ik weer dingen optilde die te zwaar waren stonden ze al snel naast mij om het over te nemen. Gelukkig was ik thuis vaak alleen omdat Mathias ging werken waardoor ik mijn zin kon doen, zonder wakende ogen die op mij gericht stonden. Nu ik acht maanden zwanger ben doe ik het rustiger aan omdat ik wel sneller aanvoel dat mijn rug het niet aankan.


‘Tot nu toe verliepen die acht maanden zwangerschap van een leien dakje. Ik zeg vaak; als het zo iedere zwangerschap verloopt, dan kan ik wel tien kinderen nemen’.

Alhoewel ik sneller en vaker moe ben en soms last heb van een kwaaltje ben ik de vrouw die bij de gelukkige hoort. Mijn beste vriendin is drie weken na mij uitgerekend – zwanger van mijn metekind! - en zij was vaak ziek en moest overgeven. Als ik dit hoor weet ik dat ik mijn twee pollekes mag kussen. Het enige waar ik echt mee sukkelde was mijn bloeddruk, waarvoor ik dan ook twee keren per dag medicijnen voor neem. Hierdoor heb ik vaker last van hevige hoofdpijn en een opgedraaid gevoel. Die dosering is verhoogd met drie medicijnen per dag, omwille van de bijwerkingen. In de afgelopen acht maanden ben ik één keer in paniek geschoten omdat ik ons kindje niet meer zo hevig voelde als anders. Maar na een bezoekje aan de monitor bleek alles in orde te zijn met ons kindje.


De afgelopen acht maanden leefde ik op een roze zwangerschapswolk. Ik heb altijd al een geweldige partner gehad, maar nu Mathias papa wordt ik hij veel bezorgder. Hij is zorgzamer geworden en af en toe ook wat strenger. Dat hij nu het hele huishouden op zich neemt is ook altijd mooi meegenomen 😉. Ik voelde tijdens mijn zwangerschap al heel snel de zogezegde ‘plofjes’, en rond twaalf weken voelde ik de baby duidelijk bewegen.


Ik kijk iedere keer ontzettend uit naar ons bezoek aan de gynaecoloog. Te weten komen hoe het daar binnenin mij gaat, hoe de baby groeit en hoeveel hij bijgekomen is, het zijn de hoogtepunten van mijn zwangerschap. Toch voelt het een beetje onwerkelijk dat er in mij ons kindje groeit. De voet die ondertussen tegen mijn buikwand duwt, maakt de situatie dan weer reëel.

Alhoewel ik er een fantastische zwangerschap heb opzitten en zo wel tien kinderen wil baren heb ik toch al meteen besproken wat er na moet gebeuren met de gynaecoloog. Aangezien ik deze keer vlot zwanger leek te worden, zie ik het nog niet meteen zitten om aan een tweede kindje te beginnen. Ik heb dan ook meteen ter sprake gebracht dat ik terug aan de pil wil na de bevalling. Laat me maar even genieten van ons eerste kindje. De countdown naar de laatste maand kan beginnen.


2. Maagzuur en kortademigheid


Aan het einde van deze week is het baby’tje weer flink wat bijgekomen. Ondertussen leert hij daarbinnen zijn eigen immuniteitssysteem opbouwen. Alles is nog goed knus daarbinnen en je baby zit helemaal op zijn gemak. De mama daar in tegen krijgt weer te maken met een heleboel ongemakjes.


De baarmoeder heeft op dit moment in de zwangerschap het hoogste punt bereikt, wat zorgt voor kortademigheid en maagzuur. De ligging van de baarmoeder zorgt ervoor dat er een druk wordt gevormd op mama’s longen en maag. Vandaar deze ongemakken. Zwaar eten en stevige inspanning zijn nu dingen die je beter vermijd. Ook duizeligheid en appelflauwtes komen voor in dit stadium van de zwangerschap.


Relax, take it easy, zong de Franse zanger Mika, en die song is nu jouw lijflied.

Je hebt de afgelopen maanden als zwangere mama je stinkende best gedaan, nu is het tijd om die zetel in te kruipen en te rusten van de laatste onverstoorde momenten. Misschien heb je er op dit moment geen nood aan of zin in, maar nadien zal je dankbaar zijn dat je deze rustmomenten hebt ingelast.



Ik mag eerlijk waar niet klagen over mijn zwangerschap, maar uiteraard verliep deze niet vlekkeloos. Vooral met de hoofdpijnen en de hoge bloeddruk had ik het moeilijk. Daarnaast is het soms ook wel even moeilijk omtrent mijn gewichtstoename.


Alhoewel ik me ervan bewust ben dat het er nu eenmaal bij hoort is het soms moeilijk te aanvaarden dat ik van mijn 52 kilo naar 64 ben gegaan. Er zijn periodes waarin ik hier hard mee geworsteld heb en ik denk vaak aan mijn postnatale lichaam. Ga ik weer snel op mijn gewone gewicht zitten? Ik heb de afgelopen weken me vaak er zelf aan moeten herinneren dat de gewichtstoename voor een goed doel waren, de groei van mijn baby.

Zwanger zijn in tijden van COVID – 19 is uiteraard niet zo een fijne afsluiter. In eerste instantie maakte ik mij niet al te druk in het hele corona – gedoe. Maar nu het zo frequent aanwezig is en de gevolgen elke dag duidelijker worden, maakt dit mij bang voor de gezondheid van mijn kleintje. Op zes maanden zwangerschap moest ik stoppen met werken. Ik keek er al naar uit, aangezien de lente dan zou arriveren, ik zou kunnen genieten van het buiten zitten, een terrasje en de zon. Nu we allemaal in lockdown zitten slaat dit wel wat tegen, natuurlijk. Bovendien weet ik nu al dat als ik één van deze beval van ons kindje, we geen bezoek mogen ontvangen. Dat vind ik oprecht heel spijtig, want het liefst van al wil je als kersverse ouder toch dat de familie en vrienden het kindje mogen komen bezoeken. Gelukkig bestaat er nog zoiets als videochatten.

‘Enerzijds vind ik het ontzettend jammer dat familie en vrienden niet op kraambezoek kunnen komen omwille van COVID – 19. Langs de andere kant vind ik het dan ook weer fijn dat die eerste dagen echt alleen voor ons drietjes zullen zijn’

Het duurt nu nog – normaal gezien! – een maand voor ons kindje ter wereld komt. De babykamer staat helemaal tip top in orde dankzij mijn goede vriendin, die heel veel voor mij betekent, Karlien. Terwijl ik Pinterest afging opzoek naar inspiratie, had ik al snel door dat de inrichting niets voor mij was. Ik wist totaal niet hoe ik hier aan moest beginnen. Karlien stelde voor om hierin te helpen. Ze kreeg carte blanche. Zo gezegd zo gedaan en een paar dagen later stond ze hier in huis de kamer in te richten voor ons kindje.


‘Het uiteindelijke resultaat ziet er prachtig uit. Ik was op één slag verliefd! Als je mij zou laten doen zat ik elke dag in de babykamer, vol bewondering en liefde’.


Aangezien het ons eerste kindje is, waren de afgelopen maanden ook ineens onze laatste tijd als koppel. Uiteraard willen we later die tijd terug oppakken, maar ergens realiseer ik me dat we binnenkort niet enkel een koppel, maar ouders zijn. Toen ik tien weken zwanger was gingen we voor de laatste keer samen op reis, naar Mallorca. De vakantie was heerlijk, maar op de terugvlucht hadden we enkele problemen waardoor mijn hormonen een ritje maakte op de rollercoaster; het ene moment lachte ik en het andere moment zat ik te huilen. In tijden van lockdown leven Mathias en ik 24 op 24 bij elkaar, dat geeft soms wat spanningen. Er zijn momenten dat één van ons wat korter is dan anders, maar stiekem geniet ik wel van de tijd dat we bij elkaar zijn. Alleen slaat de verveling wel toe.

Op dit moment heb ik vaker last van maagzuur. Een glas melk en Gaviscon helpt. Ook let ik erop dat ik ’s avonds koude drank met bruis vermijd en niet te pittig eet. Aangezien onze toilet boven is begint de weg erheen wat zwaarder te worden, zeker als je twintig keer op een dag naar de WC moet. Gelukkig is dit afhankelijk van dag tot dag. Ik heb nog steeds veel last van een te hoge bloeddruk en dit baart me best wel wat zorgen. Op een bepaald moment kreeg ik ook bang dat ik omwille van de bloeddruk niet normaal kon bevallen en een keizersnede zou krijgen. Gelukkig verzekerde de gynaecoloog dat dit niet het geval was. Het enige gevolg kan zijn dat hij me vroeger zou moeten inleiden.

‘Normaal gezien kan ik perfect natuurlijk bevallen. In geval van nood sta ik zeker open voor een keizersnede. Als verpleegkundige vind ik niets leuker dan peuteren en keuteren in wonden en vieze dingen, maar het gedacht dat ze in mij gaan snijden maakt me misselijk’.

Een paar maanden voor ik effectief zwanger was hadden we een echo afgedrukt en een klein grapje uitgehaald met mijn schoonmoeder. Toen het effectief zover was kochten we een doos donuts met een echo ingeplakt waarbij stond ‘niet alleen mama dik mag worden’. Eerst geloofde ze er niets van, maar toen ze doorhad dat we deze keer geen grapje uithaalde met haar was ze super gelukkig. Ze wou al lang een kleinkindje, en dat kreeg ze nu echt. Ze huilde van geluk. Ook voor mijn ouders hadden we een doos donuts voorzien. Mijn stiefzus Sanne was de eerste die het doorhad, we hebben echt moeten zeggen dat ze de doos helemaal open moesten doen. Mijn stiefmoeder had in eerste instantie alleen oog voor de inhoud van de doos. Toen de echo zichtbaar was, waren ook zij uiteraard heel blij en gelukkig.


‘Het geslacht maakte we bekend in november, tijdens onze jaarlijkse familietraditie pannenkoeken eten. Aangezien mijn familie net op de radio geweest was omwille van acht keren een viergeslacht te hebben, was het spannend om te weten dat wij die traditie verder gingen zetten’.

Langs mijn kant van de familie overheerst het vrouwelijke geslacht. Zowel ik als Mathias hadden graag een jongetje gewild, maar het belangrijkste was dat ons kindje natuurlijk gezond is. Het was tijdens onze samenkomst in november dat we een ballon hadden voorzien. Wanneer deze werd opengeprikt zou er blauwe of roze confetti uitvallen, die dan het geslacht zou verklappen. Het was één van de twee meters, die de eer kreeg om de ballon te doorprikken. Toen de blauwe confetti op de grond viel was iedereen uiterst enthousiast. Eindelijk nog eens een jongen in de familie! Langs de kant van Mathias zijn familie mocht de andere meter de ballon doorprikken. Ook daar was de reactie één en al enthousiasme.



Vandaag zijn we exact één maand verwijderd van mijn uitgerekende datum en ik voel me fysiek best oké. Ik rust veel en haal af en toe een frisse neus in de tuin. We hebben vandaag ook het park samen in elkaar gezet, nu staat alles dus klaar voor ons ventje. Ik ben ondertussen ook op controle geweest bij de gynaecoloog. Ons ventje doet het super. Momenteel meet hij 45 cm en weegt hij 2,5 kilogram. De gynaecoloog denkt dat het een klein baby'tje zal worden met veel haar. Mijn bloeddruk is nog steeds aan de hoge kant, dus zondag moet ik mijn urine 24 uren bijhouden. Op maandag gaan ze dan bloed trekken en moet ik aan de monitor. De laatste maand lijkt meer dan maar dertig dagen te tellen en ik heb het gevoel dat het nu wel lang genoeg geduurd heeft. Het liefst van al zou ik ons ventje willen ontmoeten.


Meet daddy:Mathias