• SMOTHERHOODS

Mag ik misschien een beetje gratie of geduld?


Kunt u me wat meer gratie geven? Ieder van ons kan een beetje complimenten of mooie woorden gebruiken, wat steun. Dan beloof ik me niet zo snel te verachten naar uw vooroordeel. Want ik ben meer dan een moeder die soms de controle verliest. Ik adoreer mijn dochter, heb nog nooit zo intens gehouden van iemand, dan van haar. Ik zou een kogel voor haar opvangen en iedere mogelijke situatie mijn leven geven in ruil voor het hare.

Dag vreemdeling,


Ik zie hoe je kijkt naar mij en naar mijn dochter. Je blik vertoont je minachting over het feit dat ik mijn dochter niet in de hand heb. Ik merk op hoe je me aanstaart wanneer ik haar iets verbied en het vijf seconden toelaat, zodat er geen drama ontstaat. Ook al ben ik volledig gefocust op mijn dochter en tracht ik alle dingen te proberen om een uitbarsting te voorkomen, ik ben me bewust van jouw blik. Wat denk je van me? Welke beoordeling heb je over mijn opvoedingsskills? Je komt het me niet vertellen maar ik zie aan je blik, je mimiek dat je weinig begrip hebt voor mijn situatie. Je staart me aan vol veroordeling, en ik begrijp het niet. Waar haalt u het recht vandaan? U hebt geen idee...


Want weet u, mijn ochtend begon al vroeg, veel te vroeg na een korte nacht. Het was nog donker toen mijn dochter wakker werd en vroeg om te mogen spelen. Ik had liever nog een beetje geslapen, met een minuutje of vijf was ik al dankbaar geweest. Maar mijn dochter stond niet open voor een onderhandeling, zij wou opstaan. Dus ik gaf toe, mijn eerste toegeving van die dag. Ik heb gesmeekt om haar aan te kleden, ik heb minstens tien minuten achter haar gelopen om haar kleedje aan te krijgen. Wanneer ik haar wilde haarbos wou kammen en er een staartje in wou maken beschuldigde ze me dat ik haar pijn deed. Alhoewel ik nuchter genoeg was om me te realiseren dat ze zeurde, misschien wel overdreef, deed mijn hart pijn. Enkel en alleen omdat ze zei dat ik haar pijn deed, gaf ik toe. Ik liet het staartje voor wat het was. Ja, ik gaf nog maar eens toe. Voor de tweede keer die dag. Dit terwijl de dag nog maar een klein uurtje bezig was. Ik deed mijn uiterste best om tussen het spelen door een warme maaltijd op tafel te zetten, verse groenten en een stukje vlees. Maar toen ik haar aan tafel zette weigerde ze resoluut en wou ze een boterham. Na een eindeloze discussie die ik niet kon winnen, gaf ik weer eens toe. Toegeving nummer drie.


De toegevingen volgden elkaar op en bij elke toegeving bedacht ik mezelf: ben ik te laks? Of liggen mijn verwachtingen te hoog? Want het spijt me dat ik liever toegeef en mijn dochter blij maak dan dat ik uren ruzie hoef te maken met diegene die ik het allerliefste zie.





Lieve familieleden,


ik zie hoe jullie kijken, naar mij en mijn dochter. Ik hoor de opmerkingen die jullie maken, de bedenkingen dat ze binnen enkele dagen naar school gaat terwijl ze tijdens familiefeesten niet eens van mijn zijde wijkt. Ik hoor het iedere keer aan hoe jullie haar vragen niet zo 'flauw' te zijn, geen mama's kindje te zijn en zelfs de veroordeling dat ik niet te toegevend mag zijn. Ik hoor ze allemaal.


Beter nog, ik begrijp waarom jullie deze maken. Ik kan me inbeelden dat het als buitenstaander een makkelijk te oordelen situatie is. Ik ben inderdaad diegene die mijn dochter op mijn schoot zet tijdens de maaltijd en hierdoor minder actief deelneem aan het hele gebeuren. Ik ben inderdaad diegene die geen gesprek kan voeren zonder gestoord te worden door mijn dochter en meteen mijn aandacht op haar richt, in plaats van haar te vragen even geduld te hebben. Maar misschien wordt het ook eens tijd dat jullie mijn positie begrijpen?


Ik troost mezelf vaak met de gedachten dat ieder van jullie niet beter weet, dat jullie geen besef hebben hoe het is. Dat jullie allen maar eerst zelf kinderen moeten krijgen en we dan nog eens praten. Die vooruitzichten geven me troost.


Niemand van jullie allen, diegene die de vaardigheid bezitten om makkelijke vooroordelen te uiten, heeft een greintje besef hoe het échte leven er als moeder uitziet. Hoe sterke gevoelens je kan bezitten eens je jouw eigen kind ter wereld brengt.


Misschien wordt het eens tijd dat jullie naast de sterke veroordeelde eigenschap er een tweede vaardigheid bij creëren: het geven van geduld. Realiseer je dat ik mijn stinkende best doe alles onder controle te houden, dat ik er misschien niet tip top uitzie, maar dat mijn prioriteiten liggen bij mijn kind. Er zullen nog vele momenten volgen waarop ik er hopeloos uitzie, dat de tranen in mijn ogen staan en ik soms geen idee heb van wat ik doe. Het enige wat ik vraag is een beetje gratie, ik zou dankbaar zijn.


Wanneer je mij ziet sukkelen aan de deur met de buggy, zou een helpende hand fijn zijn in plaats van een geërgerde blik.


Wanneer mijn dochter schreeuwt in de winkel voor chips en ik dit geef, kijk me dan niet beoordelend aan maar glimlach en loop verder.


Wanneer ik sukkel in de vele kleine ruimtes van een openbaar toilet om mijn dochter op de WC te krijgen, vraag dan misschien of u kunt helpen? Ik verzeker u dat ik u hiervoor bedank en vriendelijk "neen" zeg. Maar hier ga ik echt meer aan hebben dan aan uw onbegrip.


Wanneer u ziet dat ik mijn dochter bij mij neem omdat ze hiervoor smeekt, noem haar dan geen mama's kindje, maar benadruk hoe mooi het is te zien hoeveel veiligheid ze bij mij vindt.


Maar vooral wanneer u het beter denkt te kunnen dan mij, overweeg dan de gedachten dat ik alles doe wat ik kan. En dat uw opmerking meer effect op me heeft dan dan dat het u misschien wat eigenwaarde oplevert.


Dus ik herhaal: kunt u me wat meer gratie geven? Ieder van ons kan een beetje complimenten of mooie woorden gebruiken, wat steun. Dan beloof ik me niet zo snel te verachten naar uw vooroordeel. Want ik ben meer dan een moeder die soms de controle verliest. Ik adoreer mijn dochter, heb nog nooit zo intens gehouden van iemand, dan van haar. Ik zou een kogel voor haar opvangen en iedere mogelijke situatie mijn leven geven in ruil voor het hare.


Ik kan alleen maar hopen dat we allemaal besef hebben van het effect dat onze woorden hebben, onze blikken in de winkelgang. Al is het gemakkelijk, het zou ontzettend helpen moesten mijn imperfecties niet zo snel beoordeeld worden. Laat u niet één van de oorzaken zijn, die mij slechte herinneringen en gevoelens geven als ik terugdenk aan mijn beginjaren als moeder. Ik leer iedere dag bij. Ik faal en ik ervaar succes. Ook al bent u misschien niet getuige van dat laatste.


Lieve vreemdeling, familieleden aan tafel, tegenligger in de winkelgang, ik beloof u dat als u mij een beetje gratie verleend ik hetzelfde bij u zal doen als u moeder wordt. Want geloof me als ik u zeg dat u het dan zal kunnen gebruiken.






82 keer bekeken

    © 2018 by SMOTHERHOOD. smotherhoods@gmail.com