Mijn weg naar verbinding tijdens een driftbui.



Pas op het moment dat ik bewust doorhad wat een driftbui inhield, kwam ik tot verbinding met mijn kind.

Even eerlijk; ik dacht echt dat die peuterpuberteit hier best nog wel meeviel. Onze dochter had soms wel eens een dramatiek momentje, deed soms wel eens wat koppiger, of weigerde te doen wat we vroegen. Maar driftbuien daar had ik nog nooit mee te maken gehad. Tot een paar weken geleden…


Mentaal zwaar.

Zoals je al kon lezen op de blog verliep de start van Annabels schoolcarrière niet van een leien dakje. Het afscheid aan de schoolpoort was vaak zwaar. Maar dankzij een hoge dosis begrip en verbinding geraakten we hierdoor. Het was fantastisch om te zien dat mijn kind niet langer het huilende kind aan de schoolpoort was en veranderde naar een meid die zelfzeker de schoolpoort inliep. De speeltijdmomenten daarentegen liepen nogal moeizaam.


Annabel is sowieso al een kind die niet houdt van luide geluiden. Passeert er een bus op straat dan houdt ze standaard haar handen op haar oren. Het geluid van een brommer brengt haar van haar stuk. In grote groepen verstopt ze zich stevig in mijn armen en duurt het een half uurtje voor ze ontdooit. Het was voor ons dan ook geen grote schok dat die drukke speeltijdmomenten moeilijk voor haar zouden zijn.


De juf deed ontzettend hard haar best om Annabel hierin te begeleiden. Ze visualiseerde met pictogrammen wanneer het tijd was om buiten te spelen, en ook wij probeerde het moment bespreekbaar te maken via spel. We probeerden alles om het voor haar zo voorspelbaar mogelijk te maken.


Die periode was best zwaar voor Annabel. De drie grote momenten op de speelplaats zorgden voor vele tranen en verdriet.

Een 'echte' driftbui


Het was dan ook best logisch dat in deze periode Annabels eerste driftbui ontstond. En ik bedoel dan een echte driftbui, zo eentje die ik nog nooit had meegemaakt. Eentje die me volledig van mijn stuk bracht. Het begon op een weekdag na school. Ze was al stiller dan anders. Zoals elke avond speelde ik met haar en op het einde wou ze graag nog een spelletje spelen. Ze was niet tevreden met de keuze van het spel en ze werd boos. In eerste instantie dacht ik dat we dit wel konden omkeren, zelfs papa deed mee.


Maar hoe harder we ons best deden om haar wat op te fleuren, hoe bozer ze werd. Roepen, stampen, zwieren met de armpjes, we hadden geen flauw idee hoe we dit konden oplossen.


In onze ogen leek het ook alsof Annabel gewoon uitgeput was. Omdat niets ons lukte legden we haar in bed. Ze wilde geen verhaaltje, geen knuffel, ze was alleen maar boos. Uit de babyfoon hoorde we al snel geen geluiden meer en het leek alsof ze als een blok in slaap viel. Maar drie uur later was het duidelijk dat we als ouders een verkeerde inschatting hadden gemaakt. Uit de babyfoon keerden de geluiden terug van onze boze dochter.


Mijn weg naar verbinding.


Begripvol, althans dat dacht ik.

Liep ik de kamer binnen en wilde ik haar troosten. Met de intentie dat ze snel weer zou slapen want morgen was het school, anders zou ze veel te moe zijn.


Vermoeidheid.

Want hoe hard ik ook probeerde, niets hielp. Ik kreeg haar niet rustig.


Ergernis.

Ik had het stilaan gehad met haar attitude. Mijn begripvolle houding, althans die ik dacht dat ik had, hielp niet. Ik was het stilaan beu aan het worden. Misschien moest ik maar wat strenger zijn?


Boosheid.

NU IS HET GEDAAN! ZEG ME WAT ER AAN DE HAND IS ANNABEL?! Even haar boos toespreken zou toch moeten helpen? Maar het had net zoals al mijn andere pogingen geen effect. Gelukkig zijn ik en mijn echtgenoot een goed team op dit vlak. Zonder woorden merken we van elkaar wanneer er een bepaalde grens bereikt is. Spontaan nemen we de taak van elkaar dan over.


Gefrustreerd.

Terwijl mijn echtgenoot de kamer binnenkomt sta ik recht. Ik erger me aan het feit dat hij het moet overnemen, ook al ben ik me bewust dat mijn grens even bereikt is. Maar ik erger me aan het feit dat ik dit moet toegeven. Dat ik faal als moeder en dat ik moet toegeven dat de beste keuze voor mij uit de kamer gaan is. En terwijl ik me geërgerd neerleg in de zetel hoor ik hoe mijn echtgenoot haar rustig toespreekt.


Demotivatie.

Ook hoor ik nog steeds de driftbui van Annabel. Hoe rustig mijn man ook is, niets lijkt te helpen. Waarom kunnen wij dit niet?!


Onwetendheid.

Ik had al zoveel boeken gelezen, zoveel workshops gevolgd. Waarom kon ik haar niet gewoon begeleiden in deze driftbui?! Waarom was ik zo dom? Ik had ondertussen zoveel geleerd over de ontwikkeling van het kind. En toch voelde ik me op dat moment zo dom.


Motivatie.

We moesten haar helpen. We moesten zo goed mogelijk reageren op deze driftbui, haar gepast begeleiden in deze rollercoaster aan gevoelens die ze meemaakte. Dus ging ik op het internet opzoek naar wat een driftbui nu weer precies inhield.


Begrip.

En deze keer voor echt. Want ik las dat kinderen moeite hebben met de juiste woorden te plakken op hun gevoelens. Waarom had ik in godsnaam haar toegeroepen dat ze me moest vertellen wat er aan de hand was?! Ik las dat een kind zich begrepen moest voelen, dat we haar boosheid serieus moesten nemen. En dat hadden we tot nu toe niet gedaan.


Empathie.

Tijdens een driftbui is het belangrijk dat de kleuter zich overstuur en hulpeloos mag voelen, dit zonder oordeel van de ouders. Dus dat deed ik. Samen met mijn echtgenoot bleven we bij haar zitten. Ik zei haar dat ze boos mocht zijn, dat we bij haar zijn en er voor haar zijn. Ik benoemde haar gevoelens.


Verbinding.

En zo kwamen we tot verbinding. We zagen hoe de boosheid minderden. Annabel liet ons steeds dichter toe. Het wild rond haar stampen hield op. We mochten haar troosten, haar snottenbellen afvegen. Ze legde zich neer op het kussen en – zoals alleen hij dat kan – mocht papa over haar haartjes wrijven. Dat moment was pure verbinding.


Ik ga niet beweren dat ik uitkijk naar de volgende driftbui, ik ga zelfs niet ontkennen dat ik volgende keer weer fouten ga maken. Maar tot dan ben ik trots. Dat ik in deze emotionele rollercoaster de eindhalte behaalt heb.



74 keer bekeken0 reacties

Recente blogposts

Alles weergeven

    © 2018 by SMOTHERHOOD. smotherhoods@gmail.com