Naar school, maar eerst kamperen - kampeerdagboek

Bijgewerkt op: 21 apr 2019





Het lijkt alsof we nog maar net haar eerste verjaardag hebben gevierd of we moeten ons gaan focussen op het zoeken naar een school. Want vanaf februari 2020 zet ik mijn dochter 's morgen niet meer af bij de onthaalmoeder, maar aan de schoolpoort.


Wij wonen in een dorp met in de straat twee scholen. Toen we ons huis kochten ging ik er ook vanuit dat ons kindje ooit naar één van die scholen zou gaan. Lekker praktisch, dichtbij, handig op weg naar het werk én in de buurt. Wat zou maken dat ze een vriendenkring zou hebben uit de omgeving. Toen was het allemaal heel hypothetisch. Nu ik écht mama ben geworden, Annabel ken, haar fysiek zie, heb ik een totaal andere mening.


Mijn interesses hebben altijd gelegen in een methodeschool van Freinet. De waarom hierachter wil ik zeker meedelen in één van mijn volgende berichten. Hier in de omgeving zijn zo een scholen zeldzaam. Gelukkig is er wel eentje in Mechelen, op een kwartiertje rijden, zonder verkeer. Maar op voorhand wist ik dat de kans klein was dat Annabel hier terecht zou komen. Dus ergens had ik die 'wens' opzij geborgen. Ik sprak er wel over tegenover mijn man. Maar verder dan een kort gesprek ging dit niet. Tot het effectief uitzoeken naar een school aan de orde kwam...


School - onderzoeken


Ik ben bevallen in het ziekenhuis van Duffel omdat mijn gynaecoloog hier mee samenwerkte. Ik had mezelf dus niet op voorhand geïnformeerd over het hoe of wat. Ik koos de onthaalmoeder uit ervaring van mijn beste vriendin, zonder eigenlijk goed te weten hoe of wat. En soms heb ik mezelf dit beklaagd. Niet dat ik een slechte onthaalmoeder heb, in tegendeel, maar ik heb vaak het gevoel gehad dat ik te snel beslissingen heb genomen zonder me te verdiepen in iets. Van persoon ben ik al een nieuwsgierig iemand dus ik vond het dan ook maar mijn taak om de keuze van een school, iets grondiger te onderzoeken.


Dus toen de katholieke school hier in de buurt een opendeurdag hield zijn we gaan kijken. Maar onderweg naar daar liet ik weer de methodeschool van Freinet vallen. Mijn man luisterde geïnteresseerd maar was toch afzijdig. Maar toen we de school binnenkwamen voelden we het niet. De leerkrachten waren vriendelijk en de opendeurdag was goed georganiseerd, maar ik voelde geen klik. Ik zag mijn dochter hier niet rondlopen de volgende negen jaren.


De instapklas was compact, in de klas stond één bedje middenin de poppenhoek en een aparte WC. De klas zag eruit als een gewone klas. Maar ik had geen klik. Toen ik de juf vroeg hoe het loopt zo een onthaal tijdens de eerste dagen antwoordde ze dat we Annabel op de speelplaats mochten laten en ze wel snel de juffen zou vinden. Dit vond ik zo een vreemd antwoord!

De juf verwachtte dat ik - als onzekere mama - mijn kind zou loslaten op een speelplaats vol onbekende en drukte?! Eerlijk was ze wel, maar echt begrepen voelde ik me niet.


Neen, de katholieke school werd geschrapt. Dan toch eens gaan kijken naar de Freinetschool?! Of zou het de moeite niet zijn? En konden we alle praktische zaken zoals omgeving, buurt, ... overboord gooien?!


Gesprek met de directie


Mijn interesse bleven geprikkeld in Villa Zonnebloem dus besloot ik toch een afspraak te maken. Uiteraard in samenspraak met mijn echtgenoot. We hadden op donderdagmorgen een afspraak. De directrice nam tijd voor ons en legde ons (nog een keertje) uit wat Freinet net inhield en hoe dit zich uitte in de school.


Enthousiasme, kriebels, interesse. Al die gevoelens waren groot bij mij. Mijn man stelde enkele vragen of bedenkingen waarmee hij zat en de directrice zorgde ervoor dat mijn man elke vraag kon stellen die hij wou. Nadien mochten we ook in de klasjes gaan kijken. Ik voelde me als een kind in de speelgoedwinkel. Die zogezegde 'klik' die ik mistte bij de vorige school was er hier instant. Vanaf het moment dat ik de schoolpoort inliep tot dat ik de schoolpoort achter me heb dicht gedaan. Dat bezoekje aan de klassen hebben mijn gevoel alleen maar versterkt. Hier zag ik Annabel groot worden én groeien.


Als het aan mij lag schreef ik Annabel daar op dat moment meteen in. Maar helaas kon dat niet. Aangezien wij geen voorrang hadden, wij niet in het onderwijs staan of geen kinderen hebben in de school moeten we netjes onze beurt afwachten tot 26 april.


Kampeer - ouders


Het tafereel kamperen voor school kende ik. Ik had alleen nooit gedacht dat ik zo een ouder zou worden. Laat staan dat ik twee weken op voorhand in een tent zou zitten wachten totdat we mochten inschrijven.


Maar toen de directrice daar aan tafel aankondigde dat er maar twee plekjes vrij zijn voor de Villa, was het voor mij duidelijk: wij zouden kamperen. Wat voelde ik me mottig toen ze zei dat ze vorig jaar tot twee weken op voorhand op de stoep hadden gestaan! Hoe zou ik dat in godsnaam geregeld krijgen?!


De meeste dromen zijn bedrog. Neem dat maar letterlijk. Want in mijn geval lag ik letterlijk 's nachts wakker. Hoe? Hoe zouden wij als twee fulltime werkende mensen kunnen kamperen?! Mijn echtgenoot werkt 's nachts, ik overdag. En wie zou er dan zorgen voor Annabel? Vele mensen verklaarde ons voor zot. En gelijk hebben ze. Maar in mijn hoofd overheerst nog steeds de gedachten dat ik - in mijn ogen - doe wat het beste is voor mijn dochter. En zoals iemand me zei; je hoeft dit maar één keer te doen voor de volgende negen jaren.


Dus daarom lieve volgers van smotherhoods, zal het de volgende twee weken lekker hectisch zijn. Zowel in mijn echte leven (in de tent) als op smotherhoods. Alvast mijn excuses!

Volgen jullie ons kampeeravontuur via ons dagboek?!


Kampeerdagboek




Dinsdag 9 april

Een hele nacht heb ik wakker gelegen. Als een film herhaalde zich steeds dezelfde scene in mijn hoofd. Een rij kampeerders. Een groep van mensen die allemaal hetzelfde willen als wij: een plekje op de villa zonnebloem. Toen ik eindelijk in slaap lag droomde ik erover dat we de eerste waren, maar door een fout we onze plek kwijt speelden. Wat een nacht, ik heb geen oog dicht gedaan.


Ik zeur, ik zaag, ik mopper. Ik voel me slecht. Wat moeten we doen? Kunnen we het waarmaken, kamperen voor school? En hoe ver ga je hier in? Wachten we tot de eerste start en springen we dan mee op de kampeer - kar?! Wat als dit morgen al gebeurd of vandaag?! Ik ben onaangenaam, ik gedraag me als een kind die geen snoep krijgt aan de kassa.


Ik weet het, ik moet hier iets aan doen.. Er zijn twee opties: ofwel leg ik mij er bij neer dat de kans op een plekje miniem is en zoek ik een andere school, ofwel zet ik alles op alles en moet ik het hele kamp gebeuren in gang zetten.


We zijn nog zeventien dagen verwijderd van de inschrijvingsdatum. Te gek voor woorden, right?! En zo op ons tweetjes: onhaalbaar. Dus misschien moet ik maar doen wat ik anders nooit doe: hulp vragen aan familie en vrienden. Hoe zeggen ze dat: 'een nee heb je, een ja kun je krijgen'. Dus met die ingesteldheid stelde ik een bericht op aan vrienden en familie:


Hallo allemaal,

ik ben meestal iemand die niet gemakkelijk hulp vraagt, maar in dit geval ga ik dit toch doen. Eerst en vooral; voel je niet verplicht. Indien je ons niet kunt/wilt helpen nemen we niets kwalijk. Als je ons wilt helpen zullen we je erg dankbaar zijn, dat wel. Alle beetjes helpen, al is het in dit geval maar een uurtje.


Annabel mag volgend jaar naar school. Wij zouden haar dan ook graag laten inschrijven in de freinetschool in Mechelen, Villa Zonnebloem. Helaas zijn er maar twee open plekken en zes indicatie plaatsen. Wij zijn ontzettend overtuigd van de methodiek die freinet aanbied, anders zouden wij er ook niet voor kiezen om elke dag de 'moeite' te doen om haar naar hier te brengen, wetende dat er in onze straat twee scholen zijn. Wil je meer weten over onze overtuiging, dan leg ik je graag meer uit.


Omwille van die twee erg gewilde plekken is 'kamperen' in ons geval een must. Hoe sneller hoe beter, aangezien men vorig jaar hier twee weken op voorhand mee gestart is. Maar zowel ik als Wesley werken beide fulltime en kunnen dus nooit 100% zelf aanwezig zijn, al zouden we willen. Voor en na ons werk, en 's nachts, willen we zoveel mogelijk zelf voor onze rekening nemen. Maar zoals jullie merken kunnen wij dit niet alleen dragen. Daarom dit berichtje.


Kamperen houdt in dat iemand in Annabels naam blijft staan/zitten in de rij of ter plaatsen.

Heb jij in de periode van 10/04 tot 25/04 ergens een paar uurtjes de tijd om over te pakken, Dan zouden wij dit erg fijn vinden en trakteren wij nadien met veel plezier.


Omdat dit een hele puzzel is zouden we graag weten wanneer en voor hoelang je zou willen helpen. ALLE BEETJES HELPEN. Het is maar één keer in ons leven dat we dit zo extreem moeten doen en dan zit Annabel voor de volgende negen jaren goed. Laat ons gerust iets weten. Wij voorzien koffie en een stoeltje.

Heel veel liefs,

Stephanie, Wesley & Annabel


En zo begon ons kampeeravontuur., Ik kreeg ontzettend veel berichtjes binnen en ik kon starten met de puzzel. Ik begon aan de 26ste en telde zo terug. Ik zou wel zien waar ik uitkwam. Al snel ontdekte ik dat de puzzel klaar was. Vanaf morgen zouden we in theorie kunnen starten. Zouden we het risico nemen en wachten tot er iemand zou gaan staan? Of zouden wij de starters zijn van dit veel te gekke fenomeen. We kozen voor het laatste. Het startsein werd gegeven: vanaf morgenavond zouden we onze tent opzetten. #campingannabels was geboren.



Woensdag 10 april, de start van iets geks

Oké vandaag is het zover: vandaag zetten wij de kampeergekte in gang. Vandaag starten wij met onze missie: Annabel inschrijven in Villa Zonnebloem. Tientallen keren checken of ons schema klopt, dat er nergens gaten zijn. Checken of iedereen zijn uur weet en kent. Vanaf 17 uur wordt de tent gezet.


Ik loop een hele dag nerveus rond. Alsof ik straks mijn rapport mag gaan halen of zo. Aangezien ik avondles heb in Antwerpen kan ik niet bij de start zijn. Mijn man zet de tent op en mijn nichtje en tante nemen de eerste shift voor hun rekening. 's Avonds neemt mijn papa over. Aan de berichtjes te zien die ik ontvang hebben ze veel plezier bij het zetten van de tent. Gelukkig maar. Ik weet dat ze dit allen voor ons doen. En ik ben ontzettend dankbaar.


Mijn tante en nichtje nemen de eerste shift voor hun rekenig.

Rond 21 uur neemt papa de shift over, hij neemt de nacht voor zijn rekening. Na mijn les stop ik nog eventjes bij hem. Hij ligt daar in het veel te kleine tentje met een vuurtje en TV op de iPad. Ik voel me schuldig, ik moet daar zitten en niet hij. Maar ik moet thuis zorgen voor Annabel en morgenvroeg gaan werken. De hele avond denk ik aan papa, en hoop ik dat hij het niet te koud heeft. Kon ik zijn plek maar innemen.




De eerste dag hebben we overleefd. Er zijn geen nieuwe kampeerders bij gekomen. Maar we zijn wel zeker van onze plek binnen de school. Nu nog volhouden!



Papa nam de eerste nacht voor zijn rekening.