• SMOTHERHOODS

Van moeder op dochter, mijn reis als #girlsmom



Als mensen me vroeger vroegen wat mijn voorkeur was; een zoontje of een dochter, dan antwoordde ik dat ik stiekem hoopte op een jongen. Waarom? Geen idee. Ik denk dat ik me altijd eerst moeder zag worden van een zoontje. Tot ik effectief zwanger was. Ik beantwoorde die vraag nog steeds met hetzelfde antwoord, maar mijn gevoel was anders. Vanaf dat ik de positieve test in mijn handen had, zag ik allemaal roze fluffy meisjes dingen. Ik werd meteen aangetrokken tot de jurkjes en oh – zo – schattige – kniekousjes, ik zag overal roze flamingo’s en ik zag de meest meisjesachtige meubeltjes.


In de tijd dat ik zwanger was (God, nu lijkt het alsof ik spreek van jaren geleden, maar het gaat hier over 2016!), werd de NIPT test nog niet terugbetaald en werd deze niet standaard opgenomen in de opvolging van de baby. Er was bij ons weinig kans op afwijkingen dus vond de gynaecoloog – en dus ook wij – het niet nodig om een NIPT – test te doen. Wij moesten wachten op een duidelijk zicht op de echo’s om te kunnen weten welk geslacht ons kindjes had. Mijn man wenste op een meisje én ik een jongetje. Of dat dacht ik.


Want toen de gynaecoloog zei dat hij een ‘klein’ (maar dit woord hoor je niet op een moment als deze…) vermoeden had dat we een zoontje zouden krijgen was ik om één of andere bijzondere reden lichtjes teleurgesteld. Ik deed alsof ik blij was, uiteraard. Maar mijn gevoel liet me in de steek. Alsof mijn gevoelens niet blij konden zijn met het vermoeden van de gynaecoloog. Een maand later was er veel duidelijker beeld en zei hij

‘proficiat met de dochter’.


Vanaf dat moment vielen voor mij de puzzelstukjes in elkaar. Een dochter. Mijn gevoel was juist geweest. Ergens had ik het geweten dat dat kleine stipje in mijn buik een meisje zou zijn. Zijn bevestiging maakte mijn vermoeden waar.

Ik en mijn man waren ontzettend gelukkig. We hadden ook vrede met zijn kleine vermoeden van een maand geleden, maar door hem nu te horen zeggen dat het een meisje was, maakte ons nog gelukkiger.


Meisjesmama


Ik kan het niet uitleggen. Ik weet niet waarom ik zo graag een dochter wou. Ik zou een meisjesmama worden en dat maakte me – nu nog steeds – oprecht gelukkig. Wat ik voor haar voel, zal ik nooit voor een ander voelen. En natuurlijk weet ik niet, of ik ook wel of niet gelukkig was geweest op deze manier met een zoontje. De kans is groot. Maar het feit dat de gynaecoloog die consultatie ons feliciteerde met een dochter, geeft me nu nog kriebels in de buik, als ik er aan terugdenk.


Vergelijken kan ik niet. Ik weet niet hoe het moet zijn als je mama bent van een jongetje of alleen maar jongens. Maar ik weet wel dat ik zelf een vrouw ben en dat ik een soortgelijk lichaam heb als mijn dochter.


Ik weet hoe het is om opgevoed te worden door een vrouw, ik weet hoe vervelend het is om te moeten omgaan met beginnende borstgroei of wanneer je je begint te generen voor dat beenhaar. Ik weet hoe pijnlijk menstruatie kan zijn en ik weet hoe ongemakkelijk je je voelt in deze periode. Ik weet hoe verschrikkelijk lastig het is om voor het eerst verliefd te zijn en hoe de wereld in elkaar kan zakken als je wordt afgewezen. Ik ken het gevoel dat je je soms te min voelt voor alles en iedereen en ik weet hoe jaloers ik me voelde op andere meisjes die mooier waren, leuker of meer vriendinnen hadden dan ik.


Ik weet de reis van een ‘meisje’ in deze wereld en maatschappij. En ik weet ook dat onze reis niet identiek zal zijn, maar tijdens de overlappingen weet ik dat ik voor haar kan zijn met een natuurlijk gevormd begrip.


Dingen worden snel vergeten. En je denkt vaak ‘zo ga ik het niet aanpakken’. Maar we weten dat we sneller in gewoontes vervallen dan dat we soms zelf zouden willen. Misschien dat ik het daarom in deze blog ook neerpen? Zodat, wanneer ik er voor haar moet zijn, ik deze er terug bij kan nemen. En dat ik daardoor haar pijn, verdriet niet minimaliseer met een ‘stel je niet zo aan’.


Haar perfecte rolmodel


Want ik weet hoe verpletterend de wereld of omgeving soms kan zijn. En ik weet hoe eenzaam je je soms als meisje kan voelen in een maatschappij waar de normen soms zo hoog liggen. Ik hoop dan ook dat ik haar veilige haven mag zijn. Dat ze bij mij terecht kan en dat ik haar kan ondersteunen of misschien wel zelfs beschermen tegen dit alles. Dat ik haar letterlijk kan vastnemen en afschermen van alles wat haar lastig valt.


Ik wil de persoon zijn naar waar ze opkijkt en waarvan ze ooit zult denken;
‘zo een persoon wil ik worden, zo eentje als ons mama’.

Ik hoop dat ik dat doel kan bereiken tegen dat ze een voorbeeld nodig heeft. Dat ik mezelf graag zie, met al mijn issues en complexen. Dat ik van mijn lichaam houd en dat ik kan leven met mijn gebreken. Zodat zij deze houding van me kan overnemen. Ik hoop dat ik tegen dan het woord ‘te dik’, ‘te lelijk’, ‘te slecht’ nooit zal uitspreken als ze dit hoort. Zodat zij nooit zal denken dat die woorden bestaan. En al zeker niet dat ze dit op zichzelf zou reflecteren.


Ik wens dat ik mijn egoïstische houding, mijn ik – zie – het – niet – meer – zitten, mijn dwaze domme dromen kan opbergen of zelfs links laten liggen. Dat ik de perfecte mama kan zijn, het perfecte rolmodel voor haar.

Maar ik ben ook een realistisch persoon, net zoals ik wens dat zij dit ook mag zijn. Ik weet dat dit alles niet zal lukken, of toch nooit compleet.


Misschien zal ik dat perfecte rolmodel niet worden, de kans is miniem. Ik ben geen meisje meer, ik ben ondertussen een 28 – jarige vrouw. Eentje die nog steeds struikelt over complexen en issues. Die soms opstaat met een laag zelfbeeld en eentje die zich soms ontzettend eenzaam voelt. Eentje die vecht tussen wensen en dromen, werkelijkheid en realisme. Een vrouw die vandaag de dag, soms nog geen idee heeft van wie ze is of zou kunnen worden.


Neen, het perfecte rolmodel voor mijn dochter zal ik nooit worden. Daarvoor zit ik zelf nog met teveel complexe dingen in elkaar. Maar ik zal wel het rolmodel zijn die blijft proberen en dat gelooft in datgene waarvoor ze vecht. Al is het dat maar, dan hoop ik dat ze dat overneemt.



De reis met mijn dochter


Ik zal niet diegene zijn die mijn dochter kan overtuigen dat ze de beste is. Want ook al is ze dat in alle geval in mijn ogen, haar zelfbeeld zal ik nooit kunnen veranderen. Al zal ik het wel – meer dan genoeg – voeden met complimenten en bewondering.


Ik zal haar er wel van overtuigen dat ze bij mij terecht kan. Dat ik haar verdriet of problemen niet zal minimaliseren. Maar dat ik effectief zal luisteren. Ik ga proberen haar nooit een mening op te leggen waar ze zelf niet achter staat, maar ik ga haar raad geven in de mate dat het kan. Daarom niet altijd de juiste. En misschien doet ze dan het volledig anders, waarschijnlijk niet met mijn zin. Maar ik hoop dat ze realiseert dat ik haar nooit zal beoordelen op fouten.


Als ik haar zo zie, mijn klein baby die ondertussen al één en half jaar oud is, vult mijn hart zich automatisch met een soort van overdreven liefde. Is ze ziek dan probeer ik me sterk te houden en verstop ik de pijnscheuten die ik voel als ik haar blik kruis. Haar hulpeloosheid als ze pijn heeft, geven mij automatisch verdriet. Ik wou dat ik haar bij me kon houden. Wetende dat je de komende jaren nog zoveel verdriet zal moeten leren kennen.


Maar dat kan ik niet. Ze moet nog zoveel ontdekken, nog zoveel meemaken.

Er zal geen enkele beslissing zijn die ze maakt, dat me zou kunnen stoppen om van haar te houden.


En tijdens die reis zal ik haar partner zijn.

165 keer bekeken

    © 2018 by SMOTHERHOOD. smotherhoods@gmail.com