WAAROM IK DIT DOE 

Schrijven zat er bij mij al vroeg in. Ik was (en ben nog steeds!) niet goed in dt - fouten of vervoegingen, maar  om één of andere reden schreef ik ontzettend graag. Toen ik jonger was waren dit vooral verhalen, gedichten of zelfs liedjesteksten. Een blog oprichten was altijd al een droom, maar daarom niet vanzelfsprekend. Want alhoewel ik op het internet een heleboel foute blogs heb opgericht, steeds verloor ik de motivatie. Nooit was ik 100 % tevreden. Ik verloor onderweg altijd de goesting. 

Toen ik mama werd en we op vakantie waren in Tunesië lag ik vaak mee in bed, tijdens de middagdutjes van Annabel. En om één of andere reden begon ik op mijn GSM teksten te typen over het moederschap en over mijn rollercoaster aan gevoelens. Zoals je kunt lezen in één van mijn eerste blogberichten had ik het gevoel alsof ik abnormaal was tijdens mijn zwangerschap. Bij de geboorte van Annabel verliep alles goed, en toch voelde het alsof ik sucktte in het moederschap. 

Ik had geen postnatale depressie, al dacht ik vaak van wel. Vooral omdat ik het gevoel had dat ik de enige was die het nieuwe leven als mama niet leek aan te kunnen. Bij iedereen leek het vanzelf te gaan. Ik was diegene die vaak genoeg op de keukenvloer zat te huilen omdat ik mijn baby niet leek te kunnen troosten. Omdat ik de enige was die  geen slaap leek te kunnen vinden uit angst dat mijn baby in slaap zou sterven en ik dit niet zou zien. Omdat ik diegene was die maar geen borstvoeding kon geven. 

Maar wat bleek? Ik was niet de enigste, allesbehalve. Er waren honderden mama's rond mij die hetzelfde, of zoiets gelijkaardig doorstonden. Mama's die met angsten zaten, met het idee alsof ze er niets van konden. Mama's die dachten dat ze de uitzondering waren op de 'goeie mama'. 

Het moederschap is een rollercoaster aan gevoelens. De ene keer ervaar je kriebels van plezier, loopt je hart over van trots. En vijf minuten later panikeer je en ervaar je angsten. Soms heb je als mama gewoonweg een technisch defect. 

Tijd om die technische defecten te normaliseren, dacht ik. Want hoe opener ik sprak over mijn ervaringen, hoe meer reacties ik kreeg en hoe meer mama's zich 'normaal' voelden. Uit die gedachten is 'smotherhoods' ontstaan. Doorheen mijn jaren als mama heb ik geleerd dat ik nog steeds mezelf ben. Ik heb de mama - titel erbij gekregen, maar ik ben nog steeds Stephanie. Ik heb nog steeds passies, een hobby, en ik kan genieten van een avondje met de vriendinnen zonder kinderen. Ij ben meer dan alleen een mama. 

Smotherhoods ging online op het wereldwijde web op 23 oktober 2018. En het feit dat mijn dochter volgende week twee wordt maakt niet dat ik de ervaringsdeskundige ben, integendeel. Ik voel nog steeds angsten en heb vaak het gevoel het niet goed genoeg te doen. Ook op die weg wil ik mama's meenemen. Mama word je niet zomaar. Na dag vijf heb je niet de kneepjes van het vak. De volgende 80 jaren zal ik nog steeds leren. Met vallen en opstaan, en af en toe en salto ertussen. 

    © 2018 by SMOTHERHOOD. smotherhoods@gmai.com